Thursday, December 13, 2018

repost from 22 desember 2017

Dis Saterdag voor Kersfees, ek het nog die week rongehardloop om alles klaar te kry, inkopies gedoen vir die projek, weeklikse timetables uitgewerk en by die studio skoon gemaak. Dit ruik nog erg na reën en water. Ek maak die deur en vensters elke dag oop en hoop om lug in te kry. Katze draai net om my bene en soek melk. Ek maak vrede met die jaar so oor die 5 dae wat ek alleen by die projek is, dis stil en net ek met my eie gedagtes. Ek ontdek nog mooi geborduurde stories van crafters van jare gelede, meeste van hulle is op vuisboek, en ek volg hulle lewensstories. Sommige is nie meer saam met ons nie. Intussen soek Katze net so hard saam met my material, stukkies lap, maar die reuk van die vloed styg in my asem op en ek gaan sit buite op die trappe wat na die training section toe opgaan en soek die internet. Katze sit op my skoot, ek luister hoe Hillbrow ook stading tot ruste kom, daar is so ‘n wit flag vrede oor die buurt…

Ek het die week weer by my favourite haberdashery winkel in die Oriental Plaza gaan naalde en skêre en wat nog alles gaan koop. Die familie wat die besigheid het vanaf hulle pa se tyd is almal oor die 70 jaar oud, 2 broers en ‘n swaer. Ek bewonder hulle vermoë om nog na 40 jaar saam te werk. Hulle pa se winkel was vroeër in Fietas, of Vrededorp, ek het ‘n ruk lank daar gewoon voor ek Mayfair toe getrek het in my eerste huis. Ek hou van die stories wat hulle my vertel, maar my keel trek ook toe as hulle sê dat hulle die winkel wil toemaak, want geen een van hulle kinders stel belang nie. Ek het al gedroom daarvan om ook in die winkel te kom leer saam met die onkels te werk. Dan kan ek dae lank sit en my verkneukel wat in al die boxes, tins en bakkies weggepak is. Ek sal natuurlik niks kan verkoop nie, want alles is en nog wat van 1960. Die ander dag het ek ‘n tin gevind waarin sellotape (12) verkoop is in 1967. Natuurlik het ek dit huis toe gebring. Ek dink dat hulle is soms verlig as ek kom om haberdashery te koop, want ek sleep saam die helfte van die 1960 gedeelte van die winkel.
Natuurlik haat ek moderne shopping centres, want nie net oor BoneyM Christmas songs wat my inwag nie, dit maak my heeltemal van my kop af, en dan is daar ook nog mense in die winkels. So ek time my shopping tussen 08h00 en 09h15, elke oggend sodat ek die meeste kersfeesliedjies mis, want die person wat die musiek aanskakel is gewoontlik laat. My beste shopping tyd is na Kersfees, want dan is niks meer getoor onder rooi tinsel nie. 
My ma bel om te hoor of ek darem iewers het om te gaan vir Kersfees, aangesien sy en my pa ook alleen is. Nee, ek gaan vir Kersfees na die meisiekinders en op Kersdag na my ander kinders.Ek kry baie raad om versigtig te ry en oppas vir die JMPD. Sy en my pa eet Kersaand bockwurst en aartappelslaai en op Kersdag ‘n klein kassler met slaai. Hulle menu is klaar uitgewerk en die pudding is warm chocolate sous met vanilje icecream en neute. Dis eintlike reeds klaar uitgewerk sedert my eerste Kersfees, want dit is elke jaar se menu. Sy vertel my ook al die ander kinders se Kersfeesplanne. 
My ma en pa se lewe is so standvastig en betroubaar soos ons mensdom se gesoek na iets nuut en tog bly alles dieselfde, altyd.

stories of rain 2016

and the stories of rain 2016 learner's guide arrived, so excited that after 2 years of the journey and one year after we received the money from national lotteries commission we have completed the learner's guide...thank you to nichola myburgh millen, chantal meugens and donna reid...so delighted that we can offer environmental art to school learners, a new chapter in arts education for the future...







family 1944

i am sharing posts with a lady called vera who have been in contact with my father and grandfather, regarding our family, she has letters from my grandfather...which i am so intrigued with...here is a photo of a birthday celebrated in 1944, the geburtstagkind ist 1 jahr alt...

Monday, December 3, 2018

repost 29 desember 2017

Die laaste Saterdag van die jaar. My pa bel al die hele week (en dis raar) want daar is volgens hom ‘n moerse krisis. Die koninginby kom kuier en niemand weet wat om vir haar te gee as ‘n present nie. Hy bel elke dag om te hoor of ek ‘n gedagte het en elke dag gee ek vir hom dieselfde gesprek: 50 shades of beige, 50 shades of white, 50 shades van hout en of natuurlike material, mooi iets van die huis, en so probeer ek. Ek bied aan teen Vrydag om van regte katoen van natuurlike kleur vir haar ‘n serp te brei, nee, hy kan nie brei nie, dit sal nie werk nie. Naderhand sê hy dat ek vir haar ‘n mooi houtkissie moet soek en dan sal ons iets daarin sit. Wel, dis toe nou net wanneer die gemeenskaplike versamel instink die groen draak laat skrik, hiermee is die susterskeidslyn oortree, ek maak houtkassies met baie laaitjies by mekaar, ek maak sigaar boksies by mekaar, ek soek nog altyd die heel meeste kassie met die meeste laaitjies, dis my droom. Eerstens vind ‘n mense selde ‘n mooi houtkassie en met laaitjies byna nooit en dan is dit myne…'n hout kassie met geheime laaitjies... 
Saterdag middag na ‘n hele week se probleem krisis en oplossings uitdink, vind en of soek in my huis, kry ek ‘n briljante idee, hoekom gee ons nie vir haar ‘n mooi pot om in te kook nie, iets ordentlik en ek het toe net die regte pot. Bel De Doorns met my mees briljante plan van die week, hy antwoord met so ‘n stadige “wie bel dan nou” stem, ek kyk en sien dit is na 15hoo, ek mag nie tussen 13h00-15h00 bel nie want hy slaap. En dit is geweldig moeilik vir my om by sy time table te hou. Wel hy is toe natuurlik nog nie wakker nie alhoewel dit 15h03 is en ek met my opgewonde plan en hy met sy slaap brommery stem toe nou glad nie ooreen nie. Die gesprek is net 30 sekondes lank…waarvan die meeste stilte is. Nee, hy het sy mind opgemaak, geen nuwe planne is welkom nie. Ek sit die foon neer en is soos altyd weer heeltemal deurmekaar gewaai. Was nou regtig nie die reaksie waarop ek gehoop het nie.
Maar soos altyd vind ek gou weer nuwe idees en besluit om die konginby te whatsup en vra om my te bel. Kan nie dit bekostig om haar te bel nie, want sy praat baie…In elke geval ons het toe die pot/plan uitgewerk, want ten minste het die pot ‘n deksel (dis my selling point) en die regte utensil wat daarby pas (my ander selling point) om die regte groente in en uit te haal en kook…Sy is heeltemal pleased met my arrangement, ek bietjie jammer dat dit nou nie ‘n verassing sal wees nie, maar beter sy kry ‘n pot met ‘n deksel dan een van my eie “meeeeeees gesoekste einde van die wêreld” houtkissie met iets in.


Dis Saterdag voor Kersfees, ek het nog die week rongehardloop om alles klaar te kry, inkopies gedoen vir die projek, weeklikse timetables uitgewerk en by die studio skoon gemaak. Dit ruik nog erg na reën en water. Ek maak die deur en vensters elke dag oop en hoop om lug in te kry. Katze draai net om my bene en soek melk. Ek maak vrede met die jaar so oor die 5 dae wat ek alleen by die projek is, dis stil en net ek met my eie gedagtes. Ek ontdek nog mooi geborduurde stories van crafters van jare gelede, meeste van hulle is op vuisboek, en ek volg hulle lewensstories. Sommige is nie meer saam met ons nie. Intussen soek Katze net so hard saam met my material, stukkies lap, maar die reuk van die vloed styg in my asem op en ek gaan sit buite op die trappe wat na die training section toe opgaan en soek die internet. Katze sit op my skoot, ek luister hoe Hillbrow ook stading tot ruste kom, daar is so ‘n wit flag vrede oor die buurt…

Ek het die week weer by my favourite haberdashery winkel in die Oriental Plaza gaan naalde en skêre en wat nog alles gaan koop. Die familie wat die besigheid het vanaf hulle pa se tyd is almal oor die 70 jaar oud, 2 broers en ‘n swaer. Ek bewonder hulle vermoë om nog na 40 jaar saam te werk. Hulle pa se winkel was vroeër in Fietas, of Vrededorp, ek het ‘n ruk lank daar gewoon voor ek Mayfair toe getrek het in my eerste huis. Ek hou van die stories wat hulle my vertel, maar my keel trek ook toe as hulle sê dat hulle die winkel wil toemaak, want geen een van hulle kinders stel belang nie. Ek het al gedroom daarvan om ook in die winkel te kom leer saam met die onkels te werk. Dan kan ek dae lank sit en my verkneukel wat in al die boxes, tins en bakkies weggepak is. Ek sal natuurlik niks kan verkoop nie, want alles is en nog wat van 1960. Die ander dag het ek ‘n tin gevind waarin sellotape (12) verkoop is in 1967. Natuurlik het ek dit huis toe gebring. Ek dink dat hulle is soms verlig as ek kom om haberdashery te koop, want ek sleep saam die helfte van die 1960 gedeelte van die winkel.
Natuurlik haat ek moderne shopping centres, want nie net oor BoneyM Christmas songs wat my inwag nie, dit maak my heeltemal van my kop af, en dan is daar ook nog mense in die winkels. So ek time my shopping tussen 08h00 en 09h15, elke oggend sodat ek die meeste kersfeesliedjies mis, want die person wat die musiek aanskakel is gewoontlik laat. My beste shopping tyd is na Kersfees, want dan is niks meer getoor onder rooi tinsel nie. 
My ma bel om te hoor of ek darem iewers het om te gaan vir Kersfees, aangesien sy en my pa ook alleen is. Nee, ek gaan vir Kersfees na die meisiekinders en op Kersdag na my ander kinders. Ek kry baie raad om versigtig te ry en oppas vir die JMPD. Sy en my pa eet Kersaand bockwurst en aartappelslaai en op Kersdag ‘n klein kassler met slaai. Hulle menu is klaar uitgewerk en die pudding is warm chocolate sous met vanilje icecream en neute. Dis eintlike reeds klaar uitgewerk sedert my eerste Kersfees, want dit is elke jaar se menu. Sy vertel my ook al die ander kinders se Kersfeesplanne. 
My ma en pa se lewe is so standvastig en betroubaar soos ons mensdom se gesoek na iets nuut en tog bly alles dieselfde, altyd.

repost 15 Desember 2017

Laas week is vol reën en niks is droog nie. Saterdagoggend skyn die son net lank genoeg om almal kos te gee. Die goue hennetjie het die mooiste nes gebou en 5 eiers gelê. Sy is fluks soos my pa sal sê.
My ma het ook heelwat te sê oor my animal farm en quilting en en en…maar my groot problem van die week is die sogenaamde Kersfeesete. Gedurende die jaar het almal so baklei met mekaar, in die rug gesteek en valse getuienis gelewer en nou is die verwagting dat ons om ‘n tafel saam sit eet, drink en vrolik wees en ‘n religieuse gebeurtenis gebruik as voorwendsel. Dat 7 minute se ry van die projek daar 7 jong mense by Joe Slovo Bridge staan en probeer vensters was vir R2 sodat hulle gom kan koop aan die einde van die dag om deur die nag te kom, gaan by almal verby sonder dat iemand ‘n oog wink. Ek baklei so met myself dat ek besluit om nie die Krismis party by te woon nie. My ma skryf vir my op whatsup, nee, moenie nou ‘n bitterbek wees nie, jy moet gaan. Woon dit by en onthou wees vriendelik en maak mooi gesels stories. Soos my pa kan ek nie ‘n woord uitkry oor ditjies en datjies nie. Net nie iets wat ek al ooit geleer het nie. In enige sametrekking van baie mense verdwyn my stem soos die meermin in die feëverhaal. 
Gelukkig is hierdie jaar se party by die Walter Sisulu Park en ons word in teams opgedeel en kry ‘n lys van tasks wat ons moet doen. Soos gewoontlik neem ek dit heeltemal te ernstig op en maak seker dat ons ‘n leier het, iemand wat die lys lees en aftik wat ons gedoen het, die team opdeel sodat elkeen ‘n task het, heel demokraties soos altyd en ‘n timekeeper het. Ek het ook ‘n material inkopie sak saamgebring om al die tasks te kollekteer en maklik te dra. Ek neem aan dat ek volgende jaar nie in enige team sal wees nie. Maar die park is so mooi dat selfs ek ontdooi en bietjie vergeet van die venster wassers op Saratoga. Intussen stuur my ma nog raad op whatsup. Onthou ‘n mens smile in die groep fotos. Die volgende dag toe die groep foto’s publiek word staan ek so armsalig een kant, ek weet dat ek gesmile het, maar mens kan dit nie sien nie. Ek stuur vir my ma die foto, haar opmerking is dat die foto so wyd is en ‘n mens sien eintllik net die waterval, ek moenie worry nie. My pa se kommentaar op die foto is nie herhaalbaar nie, want soos gewoontlik staam almal so op ‘n bondel en die son skyn direk in almal se oē. Volgens hom lyk almal Chinesies. 
Aan die einde van die dag gaan ons almal slaap met ons eie gewete, eie gedagtes en ons daaglikse struwelinge.

repost from 4 desember 2017

Die melodië van die koppie is mooi vanoggend, dit lyk na reën en ek hardloop rond om by al die certificate ceremonies en performances van al my verpligtinge vir die dag na te kom. Weet nie of daar tyd is om my ma te bel nie. Die goue hennetjie besluit sy bly op haar leer van oggend, niks kan haar skuif na buite toe nie, nie kos nie, nie eens die bedonderde haas nie. 
Die week het die studio by die werk oorstroom van al die reën en die material is nat en ek bedoel kilogramme van sy, satyn, switserse kant, linne, 100% katoen, en baie wol. Dit is glad nie eers moontlik om die skade uit te werk nie. Tussen al die salvage operations wat ek probeer doen en soek naastiglik hulp by almal, wat nêrens van daan kom nie, besluit my animal farm nou om ook ‘n revolusie te hou. Die goue hennetjie vlieg na die bure toe wie se jack russel net nie haar geluk kan beter wys nie as om al die goue hennetjie se stertvere uit te byt nie. Met baie gesukkel kry ek haar terug, sit met haar op my skoot om haar te kalmeer. Ek gaan later werk toe om e-mails te stuur en ‘n bietjie van die material uit die skip te red. (Want almal glo alles moet weggegooi word.) My hart is baie seer. Ek haal stukke linne, sy en katoen uit die skip, tel bietjies en stukkies kant op, maar besluit om huis toe te kom, ek kan nie nou probeer verduidelik aan almal dat hierdie material onbetaalbaar is nie. Ek voel heeltemal hopeloos te verpleterd.
By die huis is die bedonderde haas aan die verkeerde kant van die haas/hoender skeidslyn, en die goue hennetjie is weg. Ek soek, en roep in kyk in die bure se tuine, net niks, ek kan haar ook nie hoor nie, want sy is vreeslik raserig en maak al haar klagtes baie audible. Ek begin soek vir die lyk, en het reeds ‘n kombers reg vir die begrafnis. Oorkant my huis is die Caledonian koppie en ek het ‘n klein begrafplaas aan die gang vir al die diere. Hier lê Mathilde, Getrude, en Honey en die nuwe hennetjie van Maandagaand. 
Ek is sommer mismoedig en drink te veel koffie. Ek hoor my ma se stem wat sê, moenie worry nie sy sal terugkom. Ek skryf ‘n boodskap op die neighbourhood netwerk what’s up group dat almal moet help soek na die goue hennetjie…39 boodskappe later van raad, hulp en snedige aanmerkings (daar is net 21 huise in ons blok) besluit ek om met Maggie en Stefano ‘n perimeter walk te doen, ons doen dit gereeld vir security reasons om seker te maak dat alles veilig is. Merlin loop saam, want hy weier om agtergelaat te word. Maggie vooruit en soek orals. Hier skielik spring die goue hennetjie uit en vlieg in my vas, almal is nou baie verward en blaf. Elke geval sy het toe net baie goed weggekruip van die bedonderde haas, want toe hy haar sien storm hy weer op haar af. Animal farm in opstand.
Ek teks die neighbourhood whatsup groep om te sê dat hulle maar die soektog kan afstel, want ek het haar gevind. Nog 17 boodskappe later en almal wil weet watter soort hoenders ek het, want hulle hoeders het pedigrees. Ek antwoord dat ek hoenders en boeke op dieselfde manier koop, as die patron en kleur mooi is koop ek die boek of hoender. Kunstenaars soek nie pedigrees nie, hulle soek mooi kleure. 
Ek besluuit tog om my ma gou te bel Saterdagoggend terwyl ek regmaak vir my verpligtinge. Ek vertel dat almal nou weer terug op die erf is en vertel haar van my week. Sy sê gaan koop nou vir die twee Imbali studente ‘n mooi sjokolade, ‘n grote nie ‘n gewone een nie en gaan nou en gaan vier hulle groot moment. Hulle het hard gewerk, en jy weet dat jy altyd daar was. Moenie nou moed op gee nie. Iemand wat by die rubbish dump werk sal wel al die mooi material raak sien en wie weet miskien sien die persoon wat jy sien. Net nou is daar ‘n hele nuwe reeks rubbish up-cycled fashion week aan die gang voor jy weet. Dan gaan jy na die end of year produksie neem mooi fotos vir Gerard , want hy waardeer dit ten minste. Gaan dan en eet saam met Vernon iewers, hy sal raad hê vir jou en jou hart laat beter voel. Anyway! Jy kan nie trane stort oor dit wat ander mense weggooi nie!